Θανάσης Καναούτης. Περιστέρι.
Οικογένεια και φίλοι συνοδεύουν.
Ο κόσμος έδιωξε τις τηλεοράσεις. Έχει σημασία να πούμε πόσοι ήταν;
Οι πόρτες ενός τρόλεϋ εν κινήσει δεν ανοίγουν από έναν άνθρωπο.
Οι πόρτες της ζωής, το ίδιο. Αν θέλουμε ζωή γεμάτη κίνηση.
Πόσο καιρό θα μείνει στη μνήμη μας ένα παιδί;
Να το πω: Λίγο.
Κάτι άλλο θα βρούμε για μετά. Ή θα μας βρούνε, για νάχουμε να λέμε, δίχως να πράττουμε. Ως το δικό μας θάνατο.
Ζώντας νεκροφόρα ζωή, ο θάνατος μας σε τι να χρησιμεύει;
Ούτε ο θάνατος των άλλων "χρησιμεύει" σε κάτι.
Όπως τα πράγματα, έτσι και η ζωή έγινε αξία μιας χρήσεως. Όταν, ακόμα χειρότερα, η ζωή δεν είναι ίση με την τιμή ενός εισιτηρίου.
Πόσοι θάνατοι ακόμα, πριν τον δικό μας, πριν του καθένας μας τον καθημερινό.....








