Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

ΕΛΜΕ-ΚΙ: Καμία ανοχή στο ρατσισμό και σε όλα τα άλλα «άνθη του κακού»


ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ - ΙΘΑΚΗΣ (ΕΛΜΕ-ΚΙ) 


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Καμία ανοχή στο ρατσισμό και σε όλα τα άλλα «άνθη του κακού»
που τρέφει το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Το ΔΣ της ΕΛΜΕ-ΚΙ αφιερώνει το μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «η Εβραία», στη μάχη ενάντια στο ρατσισμό.
Το μονόπρακτο αυτό, περιλαμβάνεται στο έργο «Τρόμος και αθλιότητα στο Γ' Ράιχ», το οποίο ο συγγραφέας έγραψε κατά τη διάρκεια της εξορίας του μεταξύ 1935-1936. Η Εβραία είναι η Ιουδήθ Καίητ, ευτυχισμένη γερμανίδα αστή, που έκανε το λάθος να ζει στη Γερμανία την εποχή της ανόδου του ναζισμού. Το προσωπικό της δράμα (πρέπει να εγκαταλείψει τον γιατρό σύζυγό της πριν η καταγωγή της του κάνει κακό), αλλά το δράμα και κείνου, που είναι ..........
ανήμπορος να υπερασπιστεί τη γυναίκα που αγαπάει, σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά μονόπρακτα της ανθρωπότητας. Οι αναγκαστικές αποφάσεις στο πλαίσιο της απελπισίας από το ρατσιστικό κλίμα της εποχής, επικαιροποιούνται διαχρονικά.
Το μονόπρακτο του Μπρεχτ έχει όλη τη φρεσκάδα και την αλήθεια της πάλης ενάντια στο ρατσισμό και τον καπιταλισμό που τον γεννά. Αντίθετα η ΕΕ, οι αστικές κυβερνήσεις και τα μονοπωλιακά ΜΜΕ τιμούν υποκριτικά την 21 Μαρτίου, ως «μέρα ενάντια στο ρατσισμό». Ο ιμπεριαλισμός καλλιεργεί το «διαίρει και βασίλευε», κάνει λόγο για πολιτισμούς υποδεέστερους του «δυτικού», δημιουργεί τα μεταναστευτικά ρεύματα, μέσα από την εξαθλίωση των λαών και τους πολέμους και στη συνέχεια σπεύδει να εκμεταλλευτεί στυγνά τους μετανάστες. Ενώ καθοδηγεί τις κατασταλτικές - ρατσιστικές πολιτικές, τύπου «Ξένιος Δίας», έχει το θράσος να κλαίει πάνω στο «χυμένο γάλα». Μάλιστα αξιοποιεί τη μέρα για να προβάλλει και τις επικίνδυνες μεταμοντέρνες απόψεις περί πολυπολιτισμικής αταξικής κοινωνίας, δήθεν σαν απάντηση στο ρατσισμό.

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το εν λόγω μονόπρακτο:
Ναι, φεύγω, Φριτς, τώρα. Ίσως έμεινα πιο πολύ απ' όσο έπρεπε...
συγχώρεσέ με, αλλά...
(Σταματάει, σκέφτεται και ξαναρχίζει)
Φριτς, μην προσπαθήσεις να με κρατήσεις άλλο, δεν μπορείς πια...
Είναι ολοφάνερο πως, αν μείνω, θα σε καταστρέψω...
ξέρω πως δεν είσαι δειλός, δε φοβάσαι την Αστυνομία,
όμως υπάρχουν και χειρότερα.
Δεν θα σε πάνε βέβαια σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως,
αλλά αύριο - μεθαύριο δε θα σ' αφήσουν να μπεις στην κλινική σου...
εσύ δε θα πεις τίποτα, μα θ' αρρωστήσεις.
Δεν θέλω να σε βλέπω καθισμένον όλη μέρα εδώ μέσα,
να ξεφυλλίζεις περιοδικά...
Φεύγω από καθαρό εγωισμό και τίποτ' άλλο. Μην πεις τίποτα...
(Σταματάει πάλι. Ξαναρχίζει )
Μην πεις πως δεν έχεις αλλάξει. Έχεις!... Την περασμένη βδομάδα
ανακάλυψες, "κρίνοντας εντελώς αντικειμενικά", ότι το ποσοστό
των Εβραίων ανάμεσα στους επιστήμονες "δεν είναι και τόσο μεγάλο".
Όλα αρχίζουν με κάτι τέτοιες "αντικειμενικές διαπιστώσεις"...
Και γιατί μου λες ολοένα ότι ποτέ δέν ήμουνα τόσο φανατική Εβραία όπως τώρα;
Και βέβαια είμαι! Ο φανατισμός, βλέπεις, είναι κολλητικός!...
Ω, Φριτς, τι κακό μάς βρήκε!
(Σταματάει πάλι. Ξαναρχίζει)
Δεν σ' το είπα πως θέλω να φύγω, πως ήθελα να φύγω από καιρό,
γιατί δεν μπορώ να μιλήσω όταν σε κοιτάω, Φριτς.
Τότε, τα λόγια μού φαίνονται τόσο άχρηστα και μάταια...
"Αυτοί" έχουν αποφασίσει για όλα και για όλους, το ξέρεις.
Όμως, τι τους έχει πιάσει; Τι θέλουν πραγματικά;
Τι τους έκανα εγώ; Ποτέ μου δεν ανακατεύτηκα στην πολιτική.
Ψήφισα εγώ τον Τέλμαν και τους άλλους κομμουνιστές;
Είμαι μια αστή νοικοκυρά, με υπηρεσία και λοιπά... και ξαφνικά,
σου λένε πως μονάχα οι ξανθές γυναίκες έχουν το δικαίωμα
να είναι νοικοκυρές και αστές!...
Τον τελευταίο καιρό, σκέφτηκα πολλές φορές κάτι που μου είχες
πει πριν αρκετά χρόνια: πως υπάρχουν άνθρωποι "χρήσιμοι"
και άλλοι "λιγότερο χρήσιμοι",
και πως οι πρώτοι έχουν δικαίωμα να παίρνουν ινσουλίνη
όταν είναι άρρωστοι, ενώ οι δεύτεροι δεν έχουν.
Κι εγώ, η ανόητη, συμφωνούσα μαζί σου!...
Τώρα φτιάξανε κι άλλες κατηγορίες τέτοιου είδους,
κι εγώ ανήκω στην κατηγορία των αχρήστων. Καλά να πάθω!
(Σταματάει πάλι. Ξαναρχίζει)
Ναι, φτιάχνω τις βαλίτσες μου. Μην κάνεις πως δεν κατάλαβες
τίποτα, όλες αυτές τις μέρες...
Φριτς, μπορώ να υπομείνω τα πάντα, εκτός από ένα:
να μην κοιταζόμαστε στα μάτια, τις τελευταίες ώρες που μας μένουν.
Αυτό δεν πρέπει να το καταφέρουν οι ψεύτες που αναγκάζουν όλο
τον κόσμο να λέει ψέματα...
Πριν δέκα χρόνια, άμα έλεγε κανένας ότι δεν φαίνομαι πως είμαι Εβραία,
εσύ απαντούσες αμέσως: "Πώς, φαίνεται!" Και χαιρόμουνα γι' αυτό.
Ήταν τίμιο και ξεκάθαρο...
Γιατί, λοιπόν, τώρα να κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλό μας;
Φεύγω, επειδή, αν μείνω, θα σε πάψουν από Αρχίατρο.
Κι επειδή σού έχουν κιόλας κόψει την καλημέρα στην Κλινική,
κι επειδή δεν κλείνεις μάτι, τις νύχτες...
Μη μου πεις να μείνω.
Φεύγω βιαστικά επειδή δε θέλω να μου πεις εσύ, μια μέρα, να φύγω.
Γιατί αυτό θα γίνει, αργά ή γρήγορα. Είναι ζήτημα χρόνου.
Ο χαρακτήρας είναι ζήτημα χρόνου.
Αντέχει περισσότερο ή λιγότερο, όπως και τα γάντια.
Τα καλά κρατάνε πολύ, αλλά όχι για πάντα...
Μη νομίζεις πως είμαι θυμωμένη. Όχι, είμαι!
Γιατί πρέπει εγώ να δείχνω πάντα "κατανόηση";
Τι κακό υπάρχει στο σχήμα της μύτης μου ή στο χρώμα τών μαλλιών μου;
Πρέπει να παρατήσω την πόλη όπου γεννήθηκα, για να μην είναι
"αυτοί" υποχρεωμένοι να μου δίνουν κι εμένα βούτυρο!...
Τι είδους άνθρωποι είσαστε; ναι, και συ!
Βρήκατε τη θεωρία των κβάντα, κι όμως κάθεστε και σας διατάζουν
αυτοί οι καννίβαλοι... σας τάζουν πως θα κατακτήσετε τον κόσμο,
αλλά δεν σας επιτρέπουν να κρατήσετε τη γυναίκα που θέλετε.
Απ' τη μιά, τεχνητή αναπνοή -κι απ' την άλλη, θηλιά στο λαιμό!...
Είσαστε τέρατα ή ποδογλείφτες τεράτων!...
Ναι, είμαι παράλογη, αλλά τι χρησιμεύει η λογική σ' έναν τέτοιο κόσμο;».

Αργοστόλι 20/03/2013

Για το ΔΣ της ΕΛΜΕ-ΚΙ

Ο Πρόεδρος
Ο Οργανωτικός Γραμματέας

Γεωργόπουλος Διονύσης
Μαντζουράτος Δημήτρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε για τα σχόλια, να χρησιμοποιείτε Ελληνική γραμματοσειρά και σε ευπρεπές επίπεδο, χωρίς να θίγεται η τιμή και η υπόληψη κανενός πολίτη.