Το…λίπασμα

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΜΙΛΟΥΣΑΜΕ για οικογενειοκρατία στο Κοινοβούλιο. Ονόματα επαναλαμβανόμενα κι απ’ τον…παππού στον εγγονό, στο ανίψι ενίοτε, κι όρεξη να’ χεις να ψηφίζεις. Άρπαξαν το βουλευτιλίκι ισοβίως - αξεσουάρ προσοδοφόρο και «ένδοξο» - και ο «υπήκοος» έσπευδε να το ανανεώνει με την ψήφο του. Χωρίς να χολοσκάει για τα ψιλά και τα…χοντρά, αν π.χ. ο εκλεκτός του δεν πήγε φαντάρος.

ΠΕΡΑΣΑΝ χρόνια και τα πολιτικά μας ήθη…εξελίχθηκαν. Τέλος η ονοματοκρατία, ναι οι νέοι στη Βουλή. Ανανέωση σε πρόσωπα, ωστόσο, η νοοτροπία παραμένει. Και η πρακτική. Κανένας τους δεν «εμέσησε το χρήμα» ως ιδανικό τα σύγχρονης ζωής μας. Βουλευτική αποζημίωση, λοιπόν, αύξουσα κατά τις..........

Κύπριοι, «θαρσείν χρη»!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 

ΔΕΝ θα υπήρχε ενωμένη(;) Ευρώπη, αν δεν υπήρχαν ΗΠΑ. Είναι «κατασκεύασμά» τους η Ευρώπη. Το μακρύ τους χέρι για «υπερπόντιες» ρυθμίσεις και έλεγχο της «Γηραιάς», που τη γέρασαν πρόωρα δυο πόλεμοι στον ίδιο αιώνα. Τους είπαν «παγκόσμιους», αλλά ήταν «τοπικοί», με την…υψηλή επιστασία (και τη στρατηγική κατά το…αντικομουνιστικό τους συμφέρον και τα ανομολόγητα σχέδια) των υπερπόντιων συμμάχων της. 

ΕΙΝΑΙ, λοιπόν, η (Ενωμένη) Ευρώπη ένα πείραμα των Αμερικανών, (προ)μελετημένο και με ημερομηνία λήξης. Ελέγχει τα κράτη-μέλη της η Ε.Ε., ελέγχεται αυτή απ’ τους μακρινούς της αφέντες και (μοναδικούς) αφέντες της Γης και η ζωή συνεχίζεται. Με τη Γερμανία σε ρόλο ατμομηχανής που δουλεύει σε δρομολόγιο υπαγορευμένο, και με «καύσιμα» ευρωπαϊκά. Κι αν νιώθουμε οι Ευρωπαίοι εξαρτήματα της γερμανικής μηχανής, αυτή είναι “made in USA”- μακρύς μοχλός για την πολιτική τους στην Ευρώπη. 

ΚΑΙ η Κύπρος; Ελέγχεται απ’ την Ε.Ε. που ελέγχεται απ’ τους Αμερικανούς. Σε........

«Επιστροφή στη φύση»

Του Θανάση Νικολαΐδη

 «ΚΑΘΕ χωριό και γυμναστήριο» έλεγε η Χούντα, «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο» υποσχέθηκε η δημοκρατία και γεμίσαμε σχολές, επιστήμονες και «επιστήμονες». Με το μάτι στο δημόσιο (οι απόφοιτοι) κι όποιος προλάβει. Χωρίς μέριμνα για την «παραγωγή» (επιστημόνων) κατά τις ανάγκες της χώρας. Είχαν οι «κουτόφραγκοι» το εκπαιδευτικό τους σύστημα, είχαμε κι εμείς το δικό μας.

ΕΒΓΑΖΕ π.χ. η Γερμανία 100 γιατρούς το χρόνο γιατί τόσους χρειάζονταν, ορκίζαμε κι εμείς με τη σέσουλα πτυχιούχους. Με τις κυβερνήσεις να το’ χουν καμάρι που αυξάνουν τους εισαγόμενους στα πανεπιστήμια και τις σχολές, την Πολιτεία να ανέχεται τους «αιώνιους» και την (τοπική) κοινωνία να τρίβει τα χέρια της για τις γεμάτες καφετέριες και τα νοικιασμένα διαμερίσματα. Με την κλασική μας παιδεία σε λήθαργο στα σχολεία κάθε βαθμίδας και τα αρχαία ελληνικά μας (σχεδόν) εκποδών και.....

Περιμένοντας τον…επενδυτή

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΑΤΙ «κινείται» στην Ελλάδα και οι ξένοι το μαθαίνουν και το καταγράφουν. Οι μελλούμενοι(;) επενδυτές μας κι είναι όλο σχεδιασμό και ελπίδα. Για οικονομισιές τους με το αζημίωτό μας, να κάνουν και τα μπάνια τους στα γαλανά ακρογιάλια μας. Να κυλήσουν τη μερσεντές τους στου δρόμους της λακκούβας, να αποθαυμάσουν αρχαία ιερά στην (αποκλεισμένη;) Ακρόπολη, να πάρουν το μετρό που δεν κινείται, να ξεκουράσουν τη ματιά τους στα παράπλευρα των εθνικών μας δρόμων με το σκουπιδαριό δεκαετιών.

ΒΛΕΠΟΥΝ και θετικά (γι αυτούς) που τους ενθουσιάζουν. Τα φτηνά (ελληνικά) εργατικά χέρια, στη δεξαμενή των ανέργων που περιμένουν. Κι ύστερα; Προβάλλουν μπροστά τους τα αρνητικά (μας) και απωθητικά (τους). Να μιλήσεις για τη γραφειοκρατία μας; Τα’ παμε. Για τους μιζαδόρους σε πόστα «προσοδοφόρα»; Για τα......

Υπάρχει ελπίδα!

Του Θανάση Νικολαΐδη 

 «ΕΠΕΣΕ ο κομουνισμός, ζήτω ο καπιταλισμός!». Εκόντες άκοντες στον δρόμο που χάραξε η ιδιωτική πρωτοβουλία, με τα καλά και τα άσχημά της. Και με την κοινωνική ανισότητα να κάνει θραύση απέναντι στη νομενκλατούρα που θρηνεί απαρηγόρητη τον απολεσθέντα παράδεισο. Κράταγε τα κλειδιά για τα προνόμιά της, σε καθεστώς εσωτερικού τρόμου. Με την ψευδαίσθηση(;) πως καταξιώνεται η ιδεολογία που καπηλεύτηκε.

ΕΞΩ γυρόφερνε ο εχθρός με χίλια πρόσωπα κι άλλα τόσα κόλπα και οι αρτηριοσκληρωτικοί του Κρεμλίνου έπιναν τη βότκα τους. Αστυνόμευσαν τους «εντός» επαναπαυμένοι στο «θείο» σύστημα και το πνεύμα του Μαρξ.  Σπάρθηκαν πράκτορες για την δήθεν εσωτερική ασφάλεια και οι έξω αλώνιζαν. Για να ....

Αισιόδοξα τουριστικά μηνύματα

Του Θανάση Νικολαΐδη 

ΕΡΧΟΝΤΑΙ καλύτερες μέρες για τον Τουρισμό μας κι εμείς ψάχνουμε τις αιτίες. Δεν είναι γιατί μας «λυπήθηκαν» οι ξένοι-δεν μας προτιμά ο γερμανός, που μόλις επιστρέψει απ’ τις διακοπές του προγραμματίζει τις επόμενες. Τουρκία; Ισπανία; Φτηνότερες και τον «τραβούσαν». Ωστόσο, γυρίζει σελίδα και προσθέτει Ελλάδα.

ΤΟ ακούσαμε, χαρήκαμε κοιτώντας αισιόδοξα το τουριστικό μας μέλλον, αλλά γυρίσαμε κι εμείς κάποιες (πολλές) σελίδες ανιχνεύοντας το παρελθόν των «αμαρτιών» μας. Για (κάποιες) αιτίες που μας κάναν’ ουραγούς των παραπάνω χωρών, που δεν είναι Ελλάδα των αρχαιοτήτων και της φυσικής ομορφιάς.

ΠΑΜΕ, λοιπόν, στη δεκαετία του ’80, με τα καλά και τα άσχημά της. Τότε που μας κατέκλυζαν ξένοι και δεν ήσαν μόνο φτωχοτοουρίστες και…Βαλκάνιοι. Επέμεναν ευρωπαίοι και ....

Σαν επικήδειο στον Μεγάλο νεκρό Παν. Σπύρου

Του Θανάση Νικολαΐδη 

 «Φεύγω σιγά-σιγά προς τη δύση μου ατενίζοντας με ελπίδα την ανατολή»

Π.Σ.                                                                                                                     

 Ποτέ δεν γράφω σε Α’ ενικό, αλλά επιτρέψ’ τε μου, σήμερα, την εξαίρεση.

Για να τιμήσω τον μεγάλο πρωτοπόρο καρδιοχειρουργό και ήρωα του βιβλίου μου:

ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ την ΑΝΑΤΟΛΗ

(Παναγιώτης Σπύρου, η ζωή και το έργο του)

Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ «ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ»,

 με μικρά αποσπάσματα

Παιδικά…

«Στο σπίτι του, με φόντο τον Θερμαϊκό. Καρφώνει το βλέμμα του στο κενό και θυμάται…

Εκεί, στο περίφημο Γιάζι της Φλώρινας, το παιδομάνι με τις φωνές που φτάναν’ ως το βουνό, εκεί και το «αρχηγείο» των μεγάλων, που θέλανε κάτι να πάρουμε απ’ τη μεγαλοσύνη τους. Μια κουρελένια μπάλα τραβούσε το βλέμμα και τα όνειρά τους. Κι αν βρίσκονταν καμιά λαστιχένια, γινόταν χαμός ποιος να την...

Citius (Μακρύτερα) Altius (Ψηλότερα) Fortius (Δυνατότερα) - Ρητό των Ολυμπιακών Αγώνων

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΜΕ τη λήξη, οι Άγγλοι μας (ξανα)έμπασαν στο κλίμα τους. Με ό,τι διέθεταν στην…τραγουδιστική (και όχι μόνο) βιομηχανία τους. Ανέτρεξαν στις δεκαετίες των «δημιουργιών» και των (μουσικών) συγκροτημάτων τους. Ζωντάνεψαν ταριχευμένες μούμιες και ροκάκηδες, μας πρόβαλαν τοπ-μόντελ και «γυμνές», χόρεψαν στην πίστα μαστουρωμένοι(;), χωρίς να τους περάσουν από τεστ (όπως τους αθλητές) και η βραδιά δεν έλεγε να τελειώσει. Με τους δυο (Ρογκ και τον άλλον) να «κλείνουν» με τον…άθλο των Άγγλων κι ούτε λέξη για την αρχαία Ελλάδα-γεννήτρα των Ολυμπιακών.

ΟΛΟΓΥΡΑ κόσμος στις κερκίδες, απέναντι κάμερες για να ταξιδέψουν το σώου (με τους «καλλιτέχνες» να δαγκώνουν το μικρόφωνο) σε κάποια δισεκατομμύρια θαυμαστών της «τέχνης» και κάποιοι «χρυσωμένοι» να σείουν το βραβείο, με λύσσα, στο φακό. Όλα πήγαν…αγγλικά (εκκεντρικά, περίεργα, αλλοπρόσαλλα) και δεν βγάλαμε άκρη. Ήταν μιας (λεγόμενης) συναυλίας το θέαμα και το ακρόαμα ή ουρά μιας τελετής που έχει να κάνει με την (ελληνική) αρχαιότητα και τα ιδανικά της; Και ανέχθηκαν χιλιάδες καρφωμένοι στις κερκίδες τους χαπακωμένους (;) που «τιμούσαν» τους Ολυμπιακούς Αγώνες ουρλιάζοντας και ...

Τζέιμς Μποντ εναντίον…Αριστοτέλη

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΕΧΟΥΝ Κράτος, είναι πειθαρχημένοι, έχουν τις παραξενιές τους. Οι εκκεντρικοί Άγγλοι, οι πειθαρχημένοι Γερμανοί, κρυόκωλοι ευρωπαίοι εταίροι που συχνά είμαστε αναγκασμένοι να υπογραμμίσουμε τις αρετές τους, την εξής μια: Πειθαρχία. Σαν άτομα δεν τον πιάνουν τον…ρωμιό που τσακώνεται ποιος θα κεράσει στην παρέα. Τον κερνάς 100 φορές π.χ. τον γερμανό, το δέχεται ευχαρίστως και προσποιητά αδιάφορος, αλλά δεν θα σε κεράσει ποτέ!

ΑΠΟ’ κει και πέρα υπάρχουν Ολυμπιακοί, υπάρχει και (ελληνική) ιστορία. Ένα παρελθόν μας που μας ξεπλένει για χίλια δυο σημερινά μας κουσούρια, ατέλειες και συμπεριφορές. Και είπε ο «δικός τους» Τσώρτσιλ: «Αν οι έλληνες αποκτήσουν παιδεία και ομονοήσουν, αλίμονό μας».

ΔΕΝ θα προσβάλουμε του Βρετανούς, ούτε θα ......

Η…προσφορά-θυσία των πολιτικών μας

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΤΙ περιμέναμε απ’ τους εθνοπατέρες μας των προνομίων, των υπερωριών και των επιτροπών; Να τα βάλουμε σε μια σειρά σταχυολογώντας τα κυριότερα.

1. Περιμέναμε να μην κοιμούνται απ’ την αγωνία να μας φέρουν τη λίστα των καταθετών (στην Ελβετία), αποδεικνύοντας πως δεν έχουν κάτι να…φοβηθούν. Μας το υποσχέθηκαν αρχηγοί, το ζήτησαν κόμματα, τους τρίξαμε τα δόντια κι ύστερα…χαλαρώσαμε. Αύριο, θα το’ χουμε ξεχάσει, με σωρευμένα τα προβλήματα και τις έγνοιες. Αυτό θα πει πολιτική αυτός είναι ο (έλληνας) πολιτικός.

2. Μας…έταξαν το «πόθεν έσχες» και την αξιολόγησή του από δικαστικούς. Τέχνασμα ήταν και πέρασε, όνειρο και πάει. Ξανά στο σκοτάδι το βιος τους, μια φορά το χρόνο τα «έχειν» τους (χωρίς το «πόθεν») κι όποιος θυμάται τα ακίνητα και τις καταθέσεις τους με μια ανάγνωση το χρόνο είναι…

Του Κλίντον και της…γραφειοκρατίας

Του Θανάση Νικολαΐδη  

 «ΟΣΟ αυτός μιλούσε για την εντιμότητά του, εμείς μετρούσαμε τα ασημικά μας» λέει το γνωμικό. Όσο αυτός (ο 66/χρονος κ. Κλίντον) μιλούσε για τα γεράματα στον Πρωθυπουργό, το μυαλό μας περιδιάβαινε στη ρημαγμένη Γιουγκοσλαβία (1999) και οι ΝΑΤΟικές βόμβες στριφογύριζαν στο κεφάλι μας. Βλέπαμε ισοπεδωμένα χωριά και σκοτωμένα παιδάκια κι έναν Δούναβη χωρίς γεφύρι να τον περνάνε με σχεδία.

ΕΙΡΗΝΙΣΤΗΣ, σήμερα, και πολλά υποσχόμενος (στην οικονομία μας) ο τ. Πρόεδρος, ωστόσο…τι ασπρομάλλης Κλίντον, τι κοκκινοτρίχης Κάρτερ στη βιτρίνα; Όλοι το ίδιο είναι και το ΝΑΤΟ κάνει τη «δουλειά» του. Βόμβες σπέρνει, κόσμο σκοτώνει, λαούς καταστρέφει και τον κόσμο κυριεύει. Ως μοναδική δύναμη (με το στρατιωτικό του σκέλος σιδερένιο βραχίονα της πολιτικής των ΗΠΑ) στον κόσμο, χωρίς αντίπαλο και, με τα Κράτη στη σειρά να περιμένουν για εγγραφή στον…αμυντικό οργανισμό.

ΑΦΗΝΟΥΜΕ τον Πρόεδρο, αφού του σφίξουμε το χέρι για την φιλελληνικά του αισθήματα και πάμε στα δικά μας. Στις προϋποθέσεις για αξιοποίηση των υποσχέσεων του κ. Κλίντον, που, βέβαια, δεν .......

Η…προπαρασκευή του Αττίλα

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΔΕΝ θα πάμε στα βαθιά της ιστορίας (της Κύπρου). Ας πούμε πως το’ χει στη μοίρα της να μεταβάλλει, ανά τους αιώνες, το…ιδιοκτησιακό της καθεστώς αλλάζοντας χέρια, αλλά με το πάνω χέρι στους θρυλικούς αφέντες της Θαλασσοκράτειρας.

ΕΝΑ μεγάλο σχέδιο προϋποθέτει έμπνευση, προετοιμασία και εχεμύθεια, αλλά και άγνοια μέχρι αφελείας των «κατώτερων» εκτελεστών του. Στα πρώτα στάδια της εφαρμογής του, όλα εξελίσσονται φυσιολογικά και…άγνωσται αι βουλαί των εμπνευστών του, αλλά όταν η διαδικασία φτάσει στο τέλος και αντιληφθείς χειροπιαστό το αποτέλεσμα, είναι αργά και οι αντιδράσεις σου σπασμωδικές.

ΝΑ προχωρήσουμε, κάνοντας σαφή τον…ασαφή πρόλογό μας. Επρόκειτο να εισβάλουν οι Τούρκοι στην Κύπρο, να διχοτομηθεί, και στην Ελλάδα να «ρυθμιστούν» κάποιες καταστάσεις (με…κομουνιστές και τέτοια). Εδώ να σημειώσουμε, πως το «Κυπριακό», άλυτο και σκόπιμα ανοιχτή πληγή, βόλευε τους αφέντες μας να ρυθμίζουν (και τα δικά μας πολιτικά πράγματα) ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις.

ΜΙΑ, δυο, λοιπόν, και ταξιδεύουν για τν Ζυρίχη και .....

(Ξανα)γίνε αγρότης!

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΕΧΕΙ η αγροτιά τη δικιά της ιστορία. Απ’ τους δούλους τη αρχαιότητας στους κολλήγους του…Αντύπα κι ύστερα-τώρα, με την Ε.Ε. να ορίζει τα γεωργικά μας. Με καλλιέργειες που «επιτρέπονται» κι άλλες, που σβήνουν απ’ τον χάρτη της ελληνικής γης, ποτισμένης με ιδρώτα και ενίοτε με αίμα.

ΗΤΑΝ σκλάβος ο καλλιεργητής της γης πριν από μερικές δεκαετές, ανυπεράσπιστο θύμα του εκβιαστή εμπόρου. Τα χρόνια πέρασαν, η Ευρώπη μας ενέταξε και μας πριμοδότησε, αλλά η νοοτροπία δεν άλλαξε. Ούτε στα .....

Τα υπουργικά…χαρτάκια

Του Θανάση Νικολαΐδη  

 ΤΑ Υπουργεία, με τη σύνθεση και τον υπουργό τους. Με τους πέριξ εργαζόμενους και «εργαζόμενους» που έστησαν τη γραφειοκρατία και ξέσκισαν τον πολίτη. Περίκλειστος από ανθρώπους ο (εκάστοτε) Υπουργός κι οι γλείφτες πάνε κι έρχονται. Για κλάδους και σινάφια, υπερ φίλων και γνωστών, προσωπικών και άλλων που τους κουβαλούν στη τσέπη ως ψηφοφόρους. Ελληνικές συνήθειες ήθη και πολιτική πρακτική, καθόλου πρωτότυπο να την υπογραμμίζεις, χρήσιμο να την υπενθυμίζεις.

ΕΚΛΕΧΤΗΚΑΝ, ορίστηκαν, ορκίστηκαν, τέλος οι χαρούλες και ξεκίνησαν τη δουλειά. Με την εντολή του λαού να προχωρήσουν, και με  μνημονιακές προϋποθέσεις επώδυνες γι αυτούς (πολιτικό κόστος) και τυραννικές για τους υπόλοιπους. Μακρινούς υπηκόους, που δεν φτάνει η φωνή τους στα άδυτα της εξουσίας και οι εξουσιαστές διερωτώνται «γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;».

ΚΑΙ, βέβαια, πολλοί πιστεύουν πως εκεί, στα…

Οι ξένοι «φιλέλληνες» και οι ντόπιοι «θαμώνες»

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΔΕΝ απέχει πολύ το ’19 (1919) απ’ το ’22. Κι έγινε χαλασμός σ’ αυτήν την τριετία. Στην Ιωνία όπου μας οδήγησαν οι «Σύμμαχοι» πριν συμμαχήσουν με τον Κεμάλ. Εκεί, στην παραλία της Σμύρνης όπου…συνωστίζονταν ο ελληνισμός καταδιωγμένος απ’ τους τσέτες και τη φωτιά, μετρήσαμε τον ανθελληνισμό των «Φίλων, συμμάχων κ.λπ.» και σημερινών εταίρων μας (κι αν έχεις τέτοιους φίλους…). Κι άρχισε το δράμα της προσφυγιάς, για να πιούμε ολομόναχοι το πικρό ποτήρι. Με τους ηθικούς αυτουργούς της τραγωδίας μας να σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους κι ούτε ένα βλέμμα συμπάθειας και βοήθειας στους έλληνες της Ελλάδας, «ευκολόπιστης και πάντα προδομένης».

ΟΙ «Σύμμαχοι» (και σε δυο παγκόσμιους, άλλως τε, πολέμους) που ...

Μετεγγραφές…

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΕΧΟΥΝ τα κόμματα την ιστορία τους. Και τους ανθρώπους και την ιδεολογία τους. Για ενιαία έκφραση, δύναμη και ισχύ. Κάποια έβγαλαν αποστάτες για να χαθούν κι άλλους να τους φάει ο λύκος έξω απ’ το μαντρί και κάποιο, με το σφυροδρέπανο ψηλά και τα ποσοστά του χαμηλά, επιμένει ακόμα στο πνεύμα του ιστορικού «καλύτερα να σε ξεγράψει ο Θεός παρά το Κόμμα». Ένα από τα παραπάνω…διαλύεται. Και, με την ευκαιρία θα συνιστούσαμε (αν ο όρος δεν σοκάρει) τον κ. Βενιζέλο να βγει «απέναντι». Μη συνεχίσει βήματα σε αποτελματωμένο έδαφος με τα βαρίδια στην πλάτη, θα κουραστεί. Απέναντι, λοιπόν, και μόνος, περιστοιχισμένος από κάποιους (ελάχιστους) πιστούς (του) και την έξωθεν μαρτυρία για το ήθος και την εντιμότητά τους. Έξοδος απ’ το ΠΑΣΟΚ για ένα .....

Η…πρότασή μας

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΣΕ ένα τραπέζι και χωρίς τραπεζομάντιλο, δυο δημοσιογράφοι, η κα Μέρκελ και τρεις…πορτοκαλάδες ήταν το ντεκόρ για τη συνέντευξη. Είπαν ό,τι είπαν και αποχώρησαν, χωρίς μερσεντές και χαιρετούρες, παρατρεχάμενους, φρουρούς και κομματόσκυλα. Είναι γερμανικές «συνήθειες» στην…πλούσια Γερμανία, αλλά οι «δικοί» μας» δεν τα προσέχουν κάτι τέτοια, δεν τα καταγράφουν, δεν τους μιμούνται.

ΩΣΤΟΣΟ, τώρα…τελευταία, μια (ξένη) δύναμη μαγική, πρωτόφαντη και λυτρωτική για τους πολλούς ανάγκασε τους εθνοπατέρες μας να κάνουν πίσω. Είναι η ανάγκη μπροστά στο δημόσιο χρέος μας .....

Άρης Βελουχιώτης (1905-1945) - Ανδρέας Παπανδρέου (1919-1996)

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΖΟΥΣΕ στα «Δεκεμβριανά» ο Άρης Βελουχιώτης, αλλά δεν τα «έζησε». Τον απομάκρυναν μη…κινδυνεύσουν οι Άγγλοι στη Σκομπία. Ποιοι; Αυτοί που έσπευδαν να υπογράψουν (ίσως και με…σταυρό) σε Λιβάνους και  Καζέρτες. Για να τα βρει «έτοιμα» ο Τσώρτσιλ και για να προχωρήσει το σχέδιο. Απ’ την αιματηρή «πρόβα» στην ταπεινωτική Βάρκιζα κι από ‘κει στον Εμφύλιο. Με τον Άρη που «έφυγε νωρίς», για να μην τους ενοχλεί. Υπήρξε «προφήτης» για την υποδούλωσή μας στους Άγγλους μετα το φευγιό των Γερμανών, αλλά η εποχή δεν σήκωνε προφήτες. Σήκωνε .......

«Πίου-Πίου-Πίου…»

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΑΠ’ το ποδόσφαιρο τη γειτονιάς, σ’ εκείνο του χωριού, της πόλης κι ύστερα του κράτους. Κι όταν τα σύνορα έπεσαν και ο καπιταλισμός δεν άφησε χαραμάδα ελπίδας, έγινε «διηπειρωτικό». Με το «παιδομάζωμα» των ποδοσφαιριστών (τρέχουν σαν καραγκιοζάκια με τη φανέλα της φίρμας στην πλάτη) να γεμίζει τσέπες αφεντικών που κατέστρεψαν το άθλημα.

ΤΟ θέμα μας δεν είναι το ποδόσφαιρο. Είναι δεδομένη η παράλλαξή του, η εξαλλαγή  και η αναγωγή του σε πεδίο ανταγωνισμού αφεντικών-λεφτάδων, με την εντοπιότητα λεία στα κοφτερά τους δόντια. Ωστόσο, είναι άθλημα και διασκέδαση.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ και πιο σοβαρά θέματα. Η μόρφωση των παιδιών μας, ανηγμένη (απ’ το ανάγομαι) κι αυτή στο χρήμα και στην αναζήτηση του εύκολου κέρδους. Κι αν το κέρδος για τον/την υποψήφιο φοιτητή είναι πως καθάρισε με .....

Ανεργία μεν, αλλά…

Του Θανάση Νικολαΐδη  

ΥΠΑΡΧΕΙ ακόμα ροδάκινο στην Ελλάδα, υπάρχουν και άνεργοι. Χρειάζονται εργατικά χέρια οι «ροδακινοπαραγωγοί» νομοί και δεν τα βρίσκεις. Κάποτε έφταναν λεφούσια εργατών απ’ τη Ροδόπη, τους φιλοξενούσε στην…αποθήκη του το αφεντικό κι όλοι τους ήσαν ευχαριστημένοι. Άλλοι κατασκήνωναν όσο κρατούσε ο «τρύγος» που’ χε να κάνει με σπαράγγια (και άλλα εποχιακά) που γίνονταν ανάρπαστα.

ΣΗΜΕΡΑ, στο πρόβλημα της παραγωγής και της προώθησης προστέθηκε και η έλλειψη εργατικών χεριών. Ο «πολιτισμός», η καλοπέραση, η συνήθεια και η αναζήτηση του εύκολου μεροκάματου, αλλά και το…ταμείο ανεργίας. Βγάζουμε μορφωμένους και «μορφωμένους» και η Ελλάδα είναι μικρή για να τους απορροφήσει. Οι νέοι ξενιτεύονται για μεροκάματο, οι πολλοί προκόβουν στη ξενιτιά και κάποιοι περιμένουν στη σειρά. Για το χαρτζιλίκι του πατέρα και για το φραπέ της καθημερινότητας.

ΕΧΕΙ τα πρότυπά της η τηλεόραση και σε μπάζει στο κλίμα. Και στα «ιδανικά» των εκπομπών της, όπου ενίοτε εναλλάσσονται κρυπτοπόρνες με κίναιδους, σ’ ένα πανηγύρι κέρδους και εκμαυλισμού. Καλύτερα να μασουλάς τον κατιμά της (ιδιωτικής) τηλεόρασης εισπνέοντας τη μπόχα της για άρωμα, παρά να ψάχνεις για δουλειά που δεν υπάρχει. Κι αν υπάρξει; Την αποφεύγεις (όπως ο διάολος το λιβάνι), σνομπάρεις τα κορόιδα που τρέχουν για .....